In het huidige erfrecht is het mogelijk per testament de langstlevende partner te onterven. Hij of zij is dan geen erfgenaam meer. Dit zou echter betekenen dat deze niet ongestoord kan voortleven. En dat is niet de bedoeling van het erfrecht. Om de langstlevende te beschermen tegen onterving, kan de langstlevende het vruchtgebruik van het vermogen eisen tot een 'passend verzorgingsniveau'. Het vermogen is dan niet het bezit van de partner die achterblijft, maar deze beschikt er wel over en mag de rente van het vermogen uitgeven. Zo wordt toch voldaan aan het belangrijkste uitgangspunt van het huidige erfrecht.

Kind onterven
In het huidige erfrecht kan iemand die onterfd is nog wel de legitieme portie opeisen, maar nooit meer dan dat. Bovendien wordt de eiser nooit erfgenaam, omdat hij nu eenmaal onterfd is. Er kan alleen sprake zijn van een vordering in geld op de langstlevende. De onterfde die de vordering in handen wil krijgen, zal moeten wachten tot de langstlevende is overleden.
De erflater (de overledene) kan gebruikmaken van de bepaling dat de waarde van de legitieme portie verminderd wordt met wat het kind normaal gesproken zou erven. Als u het beoogde onterfde kind een aantal -slecht bruikbare- zaken toekent die wel een waarde hebben, dan wordt deze waarde verminderd op de waarde van de legitieme portie. Op deze wijze is het kind min of meer onterfd.

Uitsluiting erfenis
Als uw kind gehuwd is in gemeenschap van goederen, is door het huwelijk automatisch de helft van alles wat uw kind bezit voor diens partner. Dat geldt ook voor het erfdeel dat uw kind te zijner tijd van u zal erven als u komt te overlijden. 
Is er sprake van een goed huwelijk en ligt de schoonfamilie goed, dan zijn er vaak geen bezwaren. Maar staat een huwelijk op springen of is er zelfs al sprake van een scheiding, dan is mee-erven door de schoonzoon of -dochter onwenselijk. U kunt dit voorkomen door de schoonfamilie in uw testament uit te sluiten.